De Phillip Bloemendal Prijs stimuleert jong journalistiek presentatietalent in de media.

Sosha Duysker

Hilversum, 9 december 2020 – De Philip Bloemendal Prijs voor jonge talentvolle journalistieke presentatoren, die vandaag voor de tiende keer werd uitgereikt, is gewonnen door Sosha Duysker. In het Nederlands Instituut voor Beeld en Geluid ontving zij, live tijdens het NPO Radio 1 programma Stax en Toine, een cheque ter waarde van 3.500 euro uit handen van Mieke Bloemendal. Dit bedrag kan zij besteden aan een opleiding om zich verder te professionaliseren in het vakgebied. Uit het juryrapport: Sosha is een supertalent en verbindt zich moeiteloos met de doelgroep. De kinderen die naar Zapp kijken, de generatiegenoten van FunX, maar ook een volle zaal met vertegenwoordigers van de filmwereld. De presentatie van het gala van de Gouden Kalveren deed ze ontspannen en met een grote glimlach. Geen publiek zo moeilijk als één dat uit professionals bestaat, maar Sosha trekt er zich niets van aan en maakt de verbinding met de zaal én de huiskamer. Haar betoog om te stoppen met de traditie van Zwarte Piet, geplaatst op haar eigen Instagram, maakte bovendien veel indruk bij de jury door de persoonlijke inzet en de goed opgebouwde argumentatie. Het is een vrouw met een mening die van het scherm spat. Ze formuleert genuanceerd en rustig. Onze indruk is dat Sosha niet alleen iets wil vertellen, maar ook wil luisteren. Daarmee zou ze een groot opiniemaker kunnen worden. De vakjury, bestaande uit voorzitter Jan Westerhof (voormalig directeur Radio NPO), Antoin Peeters (RTL Nieuws), Saskia Houttuin (RTL Nieuws), Eva Cleven (NPO 3FM), Winfried Baijens (NOS Journaal) en Evelien de Bruijn (Talpa Radio 10) koos begin november uit 28 aanmeldingen de drie genomineerden: Sosha Duysker (Klokhuis, NTR), Ruben Leter (RTL Nieuws) en Sid van der Linden (NOS radio). De tweejaarlijkse stimuleringsprijs is genoemd naar Philip Bloemendal, de in 1999 overleden legendarische presentator van het Polygoon bioscoopjournaal. Voorgaande winnaars zijn Brecht van Hulten (2002), Lucella Carasso (2004), Wouter Zwart (2006), Sofie van den Enk (2008), Ajouad El Miloudi (2010), Luuk Ikink (2012), Arman Avsaroglu (2014), Eva Cleven (2016) en Saskia Houttuin (2018). De Stichting Philip Bloemendal Fonds, opgericht in november 2001, heeft zich met deze tweejaarlijkse stimuleringsprijs ten doel gesteld het doorgeven van kwaliteitsbesef aan nieuwe generaties journalistieke presentatoren. Effectief en zorgvuldig taalgebruik is hierbij een belangrijk criterium. In december 2011 gingen het Philip Bloemendal Fonds en het Nederlands Instituut voor Beeld en Geluid een samenwerking aan, om het voortbestaan van de talentprijs te garanderen. Het juryrapport (alle genomineerden) Ruben Leter had geduchte concurrentie in zijn genre, van andere jonge televisieverslaggevers. Ondanks het strakke format van RTL Nieuws laat Ruben toch net iets meer van zichzelf zien. Niet nadrukkelijk, maar vanzelfsprekend. Hij was stagiair en is nu producer van Erik Mouthaan op de redactie van RTL in de VS. Daar ontwikkelt hij een geheel eigen stijl van verslag doen. Ruben oogt ontspannen, toont zich belangstellend in wat hij tegenkomt in de Amerikaanse samenleving en de politiek. Met een twinkeling in zijn ogen en op zijn gemak vertelt Ruben wat er aan de hand is in dat wonderlijke grote machtige land aan de andere kant van de Atlantische Oceaan. Hij weet goed hoe je als verslaggever de grote maatschappelijke thema’s personifieert. Hij kiest voor de menselijke maat, de identificatie, zodat de kijker in Nederland er toch iets van kan begrijpen, in plaats van Amerika neer te zetten als een rariteitenkabinet met obscure types en paradijsvogels. Hij presenteert helder en geloofwaardig, zonder zichzelf een overdreven autoriteit aan te meten. Hij neemt je mee in zijn verwondering en laat het oordeel aan de kijker. Zijn chef schreef bij zijn aanmelding: ‘Qua motoriek, mimiek en woorden kan de kijker zich aan hem spiegelen. Ruben is ontwapenend.’ Dat is de jury van harte met hem eens. Sid van der Linden afficheert zichzelf als iemand die het vak van nieuwslezer heel serieus benadert, met de focus op zo effectief mogelijk communiceren. Hij wil goed en feitelijk informeren. Vorm en presentatie zijn dienend aan de doelgroep. Bij Sid zit geen ego in de weg, de boodschap staat voorop. Je zou kunnen zeggen dat Sid met zijn ambachtelijke aanpak en afgewogen vormkeuzes, van alle kandidaten het beste in de schoenen van de naamgever van deze prijs staat. Sid werkte als verslaggever bij Omroep Brabant. Binnen de NOS werd hij bij een interne zoektocht naar nieuwe stemmen gescout voor zijn rol als nieuwslezer. Hij heeft een snelle ontwikkeling doorgemaakt. Van nieuwslezer in de nacht naar bulletins overdag op NPO Radio1, daarna het krantenoverzicht bij Met Het Oog op Morgen, en nu ook te horen op de radiozenders voor jongeren 3FM en FunX. Sid heeft een warme radiostem en gebruikt die stem goed. Jongeren spreekt hij net weer iets anders toe dan het oudere publiek van Radio 1. Hij heeft alles in huis wat je verwacht van een geloofwaardige betrouwbare nieuwslezer. Als luisteraar ga je er blindelings vanuit dat het helemaal klopt wat Sid je aan het vertellen is. Sosha Duysker werkt voor het Klokhuis en Zapp Live. Ze heeft dit jaar het gala van het Nederlands Filmfestival gepresenteerd met de uitreiking van de Gouden Kalveren. Ze maakte indruk met de video die ze heeft gemaakt voor haar eigen Instagram met een betoog om te stoppen met de traditie van Zwarte Piet. Door de persoonlijke inzet, maar ook door de goed opgebouwde argumentatie. Eén van de juryleden verwoordde het als volgt: ‘Een vrouw met een mening. Die van het scherm spat. Ze formuleert genuanceerd en rustig. Dat is wat we nodig hebben in deze tijd. Er wordt van de linker-en-rechter flanken ontzettend veel geroeptoeterd, waardoor de polarisatie toeneemt. Mijn indruk is dat Sosha niet alleen iets wil vertellen, maar ook wil luisteren. Daarmee zou ze een groot opiniemaker kunnen worden.’ Sosha verbindt zich moeiteloos met de doelgroep. De kinderen die naar Zap, kijken, de generatiegenoten van FunX, maar ook een volle zaal met vertegenwoordigers van de filmwereld. De presentatie van het gala van de Gouden Kalveren deed ze zo ontspannen en met een grote glimlach, dat het bewonderende reacties opriep bij juryleden die zelf ook weleens voor een grote zaal staan. Geen publiek zo moeilijk als één dat uit professionals bestaat, maar Sosha trekt er zich niets van aan en maakt de verbinding met de zaal én de huiskamer.

Lees meer »

Saskia Houttuin

De Philip Bloemendal Prijs voor jonge talentvolle journalistieke presentatoren in de media, die op 13 december 2018 voor de negen keer werd uitgereikt, is gewonnen door RTL-correspondent Saskia Houttuin. In het Nederlands Instituut voor Beeld en Geluid ontving zij uit handen van cabaretier en woordkunstenaar Wim Daniëls een cheque ter waarde van 3.500 euro, te besteden aan een opleiding om zich verder te professionaliseren in het vakgebied. Uit het juryrapport: als correspondent Afrika voor RTL Nieuws vanuit Nairobi in Kenia geeft Saskia Afrika een gezicht. Zo maakt ze, vrijwel altijd alleen, korte achtergrondreportages in een nieuwsprogramma waarin ze veelal mensen introduceert waarmee je je als kijker kunt identificeren. Script, beeld, geluid, interviews en stand up presentatie, allen met groot vakmanschap gemaakt. Met heldere teksten en goede beeldvoering vertelt Saskia het verhaal. Als Saskia zichzelf in beeld brengt is ze innemend en overtuigend. Om zo, solo opererend, je eigen stem en stijl te vinden is bijzonder knap. De duiding in haar presentatie wordt opgebouwd met begrijpelijke taal die goed te volgen is voor iedere kijker. Onder moeilijke condities maakt Saskia heldere keuzes. De jury is dan ook van mening dat hier een uitstekende vakvrouw met een belangrijke taak bezig is. De jury, bestaande uit Jan Westerhof (voormalig directeur Radio NPO), Suzanne Bosman (Radio1, EenVandaag), Sofie van den Enk (KRO, winnaar Philip Bloemendal Prijs 2008), Antoin Peeters (presentator RTL Nieuws) en Eva Cleven (winnaar Philip Bloemendal Prijs 2016) koos begin november unaniem uit 23 aanmeldingen drie genomineerden; Sahil Amar Aissa (presentator, columnist en acteur bij o.a. BNNVARA en KRO-NCRV), Saskia Houttuin (Correspondent Afrika bij RTL Nieuws) en Charlotte Nijs (presentatrice Hart van Nederland bij SBS6). De Stichting Philip Bloemendal Fonds, opgericht in november 2001, heeft zich met deze tweejaarlijkse stimuleringsprijs ten doel gesteld het doorgeven van kwaliteitsbesef aan nieuwe generaties journalistieke presentatoren. Effectief en zorgvuldig taalgebruik is hierbij een belangrijk criterium. Eerdere winnaars waren Brecht van Hulten (2002), Lucella Carasso (2004), Wouter Zwart (2006), Sofie van den Enk, (2008), Ajouad el-Miloudi (2010), Luuk Ikink (2012), Arman Avsaroglu (2014) en Eva Cleven (2016). Naast Beeld en Geluid als vaste partner van het bestuur en de prijs, wordt de prijsuitreiking ondersteund door de gemeente Hilversum en United. Het juryrapport (alle genomineerden) Saskia Houttuin (RTL Nieuws) Het beeld van Afrika in Europa wordt vooral bepaald door de schier eindeloze stroom vluchtelingen, die in wrakke bootjes met groot gevaar voor eigen leven de overtocht naar Europa maken. Het is om wanhopig van te worden als je ziet wat er in Afrika aan de hand is, de honger, de droogte, de verschrikkelijke epidemieën en het gruwelijke geweld. Saskia Houttuin werkt sinds begin dit jaar als correspondent Afrika voor RTL Nieuws vanuit Nairobi in Kenia. Ze publiceerde over Afrika, in onder meer Vrij Nederland en ze maakte voor Bureau Buitenland op NPO Radio 1 reportages voor de VPRO. Ook werkte ze voor de Franstalige redactie van de Wereldomroep. Het belangrijkste dat Saskia doet, is dat ze Afrika een gezicht geeft. Heel letterlijk. Of beter, gezichten. Ze introduceert mensen waar je je als kijker mee kunt identificeren. Boeren, handelaren, consumenten met hun dagelijkse zorgen, met oplossingen en oplossinkjes. Politici die met maatregelen grip op de levenscondities proberen te krijgen. Het gaat over grote problemen, de vervuiling door plastic, het grote gebrek aan water, een plaag die de maisteelt decimeert. Zelfs het gruwelijke verhaal over zelfmoordcommando’s wordt invoelbaar gemaakt door het persoonlijk relaas van een jonge vrouw die bestemd is om zich met baby op te blazen op een drukke markt. Het zijn korte achtergrondreportages in een nieuwsprogramma die Saskia vrijwel altijd in haar uppie maakt. Script, beeld, geluid, interviews en stand up presentatie. Met heldere teksten en goede beeldvoering vertelt Saskia het verhaal. Tekst en beeld sluiten perfect aan. Als Saskia zichzelf in beeld brengt is ze innemend en overtuigend. Het oogt simpel, maar het is met groot vakmanschap gemaakt. Ze toont de dagelijkse realiteit die hard is, maar waar ook enig perspectief in doorschemert. Om zo, solo opererend, je eigen stem en stijl te vinden is bijzonder knap. Daarbij weet ze met haar taalgebruik de toon aan te slaan die past bij een nieuwsrubriek. Het verhaal van een individu wordt onderdeel van het grote nieuws. De duiding in haar presentatie wordt opgebouwd met begrijpelijke taal die goed te volgen is voor iedere kijker. Onder moeilijke condities maakt Saskia heldere keuzes, de jury is van mening dat hier een uitstekende vakvrouw met een belangrijke taak bezig is. Sahil Amar Aïssa (presentator, columnist en acteur bij o.a. BNNVARA en KRO-NCRV) De eerste gedachte als je Sahil Amar Aïssa voor de camera aan het werk ziet is, ‘wat is dit een natuurtalent’. Twinkeling in de ogen, goede teksten en een innemend gevoel voor humor, waarbij hij zichzelf niet ontziet. Met schijnbaar groot gemak maakt hij zware onderwerpen lichter en daarmee inzichtelijk. Uit de mond van Sahil komen geen grote woorden en geen ronkende teksten. Hij kan speels zijn als een jonge hond, maar interviewt hij een slachtoffer van loverboys, dan toont hij zijn gegeneerdheid en verlegenheid zonder de hoofdrol op te eisen. Praat hij met een man die ernstig verslaafd is aan cocaïne en GHB, dan stelt hij de geïnterviewde zo op zijn gemak dat die maximaal openhartig is over wat verslaving is. Zijn columns voor De Nieuwe Maan van de NTR zijn gedurfd, grappig en bloedserieus tegelijk. Sahil windt er geen doekjes, neemt conventies op de hak, zonder grof of beledigend te worden. Van hem pik je veel. Zwarte Piet en gelijkwaardigheid voor de Marokkaanse vrouw, Sahil schuwt de stevige discussiethema’s echt niet, en spreekt zich uit. We luisteren naar een jonge man die veel te zeggen heeft. Die in zijn vlammende betoog, ondanks een enkele verspreking, nooit een onprettig gejaagde indruk maakt. Die in zijn toegankelijke articulatie niet plat wordt, en die originele woordvondsten inbedt in zijn verhaal. ‘De kleur van een piet boeit kinderen geen ene juten zak.’ Als hij zou werken aan zijn dictie, zou zijn zeggingskracht nog groter worden. Hij toont zijn maatschappelijke engagement zonder zijn verwondering te verliezen, bij programma’s als Spuiten en Slikken, Serious Request en 3 op Reis Midweek van BNNVARA. Bij Jan Rijdt Rond van KRO-NCRV laat hij vermakelijke televisie zien die hilarische vormen aanneemt in de reportage over Sambalman, als hij zich laat verleiden tot het opeten van een op het oog onschuldig pepertje. Ook zijn proefondervindelijke reportage voor Spuiten en Slikken over het gevaar van energiedrankjes, gaat zozeer ten koste van zijn eigen gezondheid, dat je de neiging hebt tegen de televisie te roepen, ‘jongen, jongen, kijk toch een beetje uit’. Sahil is 26 jaar oud en pas drie jaar aan het werk als programmamaker, maar de jury weet het zeker, Sahil is een groot veelzijdig talent. Charlotte Nijs (politiek verslaggever Hart van Nederland bij SBS6) Charlotte Nijs is politiek verslaggever van Hart van Nederland. Ze ‘is voor de duvel niet bang, een tikkie brutaal en durft van de gangbare paden af te wijken. Ze probeert op geheel eigen wijze de kloof tussen de politiek en de gemiddelde Nederlander te beslechten’. Aldus de aanbeveling van de hoofdredacteur. De jury is het helemaal met hem eens. Hoe doet ze dat? Door het politieke debat terug te brengen naar de menselijke maat. Geen grote complexe abstracte beleidsthema’s, maar gebeurtenissen in de politiek waarop de geïnterviewde politici worden uitgenodigd om in helder Nederlands te reageren. Ze doet niet cynisch over de politiek maar is kritisch op een ontwapenende manier. Je weet natuurlijk als kijker niet wat er allemaal in de montage gebeurt, maar het resultaat is politici die kort en bondig antwoord geven. Ook als duider in de kruisgesprekjes met de presentatoren is Charlotte begrijpelijk en overtuigend. Haar stem en taalgebruik vallen samen met haar opdracht; inzicht geven in wat er op het Binnenhof in Den Haag gebeurt. Haar lichte accent stoort niet, integendeel, het draagt bij aan haar authenticiteit en het brengt haar dichterbij de kijker. De gemeenteraadsverkiezingen zijn een lastig onderwerp voor landelijke media, in het verleden zijn ze vaak gepresenteerd als een politieke thermometer voor de politiek in Den Haag. Dat kan niet meer vanwege het succes van lokale partijen. Charlotte voelt dit goed aan, met de rubriek Verkiezingskoorts gaat ze op zoek naar lokale thema’s die ook interessant zijn voor een groter publiek. Zoals de bouw van een biovergister in Friesland. Het onderwerp brengt de plaatselijke politici in verlegenheid omdat ondanks alle bezwaren de grond al tien jaar geleden is verkocht en de vergunning ook al is afgegeven. Pijnlijk blootgelegd door mondige inwoners van het dorp. Het interview met Geert Wilders smaakt naar meer. Het interview is voor Hart van Nederland kort en strak gemonteerd, je zou Charlotte iets meer ruimte gunnen om hier een gesprek neer te zetten. De jury is van mening dat Charlotte als politiek verslaggever geen eenvoudige opdracht heeft binnen de programmaformule en met de doelgroep van Hart van Nederland, maar dat ze dat op geheel eigenwijze heel goed doet.

Lees meer »

Eva Cleven

Eva Cleven

De Philip Bloemendal Prijs voor jonge talentvolle journalistieke presentatoren in de media, die vanmiddag voor de achtste keer werd uitgereikt, is gewonnen door FunX-presentatrice Eva Cleven. In het Nederlands Instituut voor Beeld en Geluid ontving zij uit handen van burgemeester Pieter Broertjes van Hilversum, een cheque ter waarde van 3.500 euro te besteden aan een opleiding om zich verder te professionaliseren in het vakgebied. Uit het juryrapport: Eva Cleven werkt pas 4 jaar bij FunX, maar ze heeft zich in korte tijd ontwikkeld als, volgens de zenderbaas zelf, één van de allerbeste presentatoren. Zowel op de radio, waarop ze serieuze vraaggesprekken voert met mensen in het nieuws, Nederlandse les geeft zelfs aan de zanger William Singe en geduldig uitlegt dat ‘to sing’ en ‘zingen’ in het Nederlands niet zo heel veel van elkaar verschillen. Maar wat Eva Cleven vooral is: een aanstekelijke, enthousiaste presentator die haar luisteraars en kijkers mee kan nemen in haar verhaal. Of ze nu vlindert in de Melkweg tijdens de FMA of staat te stralen in het Gouden Kalveren Gala. Het is spontaan, nooit gekunsteld en we zouden eigenlijk willen zeggen: overrompelend. Of zoals het in de jury ook klonk: we willen nog veel meer van haar zien en horen. De jury, bestaande uit voorzitter Frits (Spits) Ritmeester (NPO Radio 1, De Taalstaat, KRO-NCRV), Suzanne Bosman (Radio 1, EenVandaag), Tim Overdiek (NOS Online), Sofie van den Enk (KRO-NCRV)) en de winnaar van 2014 Arman Avsaroglu (NOS Radio) koos begin november unaniem uit 23 aanmeldingen drie genomineerden; Amber Brantsen (NOS), Eva Cleven (FunX) en Anita Sara Nederlof (RTV Utrecht). De Stichting Philip Bloemendal Fonds, opgericht in november 2001, heeft zich met deze tweejaarlijkse stimuleringsprijs ten doel gesteld het doorgeven van kwaliteitsbesef aan nieuwe generaties journalistieke presentatoren. Effectief en zorgvuldig taalgebruik is hierbij een belangrijk criterium. Eerdere winnaars waren Brecht van Hulten (2002), Lucella Carasso (2004), Wouter Zwart (2006), Sofie van den Enk (2008), Ajouad el-Miloudi (2010), Luuk Ikink (2012) en Arman Avsaroglu (2014) . Naast de vaste partners van het bestuur en de prijs, Beeld en Geluid en de NPO, wordt de prijsuitreiking ook dit jaar ondersteund door de gemeente Hilversum en United. Het juryrapport (Alle genomineerden) Eva Cleven (winnaar) “Dubbel wauw”, zei één van onze juryleden. Wat fris en enthousiast! Starpower. Dat woord viel. Maar ook zelfverzekerdheid, fris, taalvaardig. Taalvaardig, zeker. Eva Cleven , over haar spreken we, presenteert radio-en televisieprogramma’s bij FunX . Ze spreekt de taal van haar generatie. Ik denk dat ze het nu op dit moment fokking gezellig vindt. Of fokking eng. Dat weet ik eigenlijk niet. Maar na deze bijeenkomst kan ze vast wel ergens even bijkomen…eeh…chillen. Eva Cleven werkt pas 4 jaar bij FUN X , maar ze heeft zich in korte tijd ontwikkeld als , volgens de zenderbaas zelf, één van de allerbeste presentatoren. Zowel op de radio waarop ze een serieuze vraaggesprekken voert met mensen in het nieuws, Nederlandse les geeft zelfs aan de zanger William Singe en geduldig uitlegt dat to sing en zingen in het Nederlands niet zo heel veel van elkaar verschillen. Maar wat Eva Cleven vooral is: een aanstekelijke enthousiaste presentator die haar luisteraars en kijkers mee kan nemen in haar verhaal. Of ze nu vlindert in de Melkweg tijdens de FMA of staat te stralen in het Gouden Kalveren Gala. Het is spontaan , nooit gekunsteld en we zouden eigenlijk willen zeggen: overrompelend. Of zoals het in de jury ook klonk: we willen nog veel meer van haar zien en horen. Amber Brantsen (NOS) Dat er een verschil van dag en nacht bestaat tussen Radio 1 en 3FM weten we natuurlijk allemaal. Als je alleen al let op de zogenaamde processing van de zender valt op dat de stemmen op 3 FM een tikkeltje opgepompt worden. Die klinken daardoor wat krachtiger maar zijn zo ook meer aanwezig. Op Radio 1 wordt er nauwelijks gesleuteld aan de stem en klinkt hij, weliswaar versterkt en gefilterd, toch vooral zo als hij is. Dat klankverschil tussen beide zenders hoor je heel goed als je de presentaties vergelijkt van Amber Brantsen op 3 FM, waar ze haar landelijke radio-avontuur begon en op Radio 1, waar ze ons tegenwoordig wakker maakt als nieuwslezer in het Radio 1 Journaal. In beide gevallen moet je vaststellen: wat een talent. Hoe is het mogelijk dat een zo jonge vrouw al met zoveel begrip het nieuws kan voorlezen. Dat kan dus blijkbaar. Ze blijkt dus ook in staat zich moeiteloos aan te kunnen passen aan de stijl van de zender. Op 3 FM kon ze wat losser presenteren en klonk daardoor ook wat vrolijker, op Radio 1 is het natuurlijk meestal andere koek. Er valt ook weinig te lachen als je hoort dat er aanslagen zijn gepleegd in Brussel. Amber Brantsen toont zich naast Jurgen van den Berg in het Radio 1 Journaal een waar baken, die het nieuws zo goed leest dat je bijna letterlijk kan reproduceren wat ze gezegd heeft. Ze heeft een heel prettige stem, maar die misbruikt ze niet, ze gebruikt haar stem op de manier die Philip Bloemendal toegejuicht zou hebben: als instrument. Meer is een stem niet en meer moet het ook niet zijn. Pas 26 en dan al zo goed. We zijn heel blij dat de dag begint met Amber Brantsen. Van de zon weet je niet altijd zeker dat hij zichtbaar opkomt, maar dat zij altijd achter de microfoon zit weten we wel. Ze is de dageraad van de radio. De jury feliciteert haar van harte met deze nominatie en trouwens ook alle luisteraars van het Radio 1 Journaal…wat een geluk dat je zo wakker mag worden. Anita Sara Nederlof (RTV Utrecht) Waren de andere twee genomineerden al tot de landelijke media doorgedrongen dat kunnen we van de derde genomineerde niet zeggen. Toch verwacht de jury dat dat niet heel lang meer zal duren. Ik spreek hier over Anita Sara Nederlof die zich bij RTV Utrecht ontwikkelt als een alleskunner. Zo maakte ze een indrukwekkende reportage over het Korps Mariniers dat op training ging in Schotland. Zij mocht mee en liet zien wat er tijdens zo’n training allemaal gebeurt. Ze is razend nieuwsgierig, maar helaas over sommige zaken mogen die mannen niet praten. Bijvoorbeeld over de vraag waarom er geen vrouwen deel uit mogen maken van het Korps. Maar Anita Sara vraagt het wel, en ze vraagt door en houdt pas op als de mannen haar heel duidelijk maken dat ze echt niet willen. Mannen van Doorn, zo heet haar documentaire. Zeer de moeite waard. En er is meer wat Anita Sara kan. Een alleskunner, zeiden we al. Zo is ze verslaggever avant la lettre onder het motto Als De Dijken Breken en is ze ook een spontane side-kick als ze de tweets bijhoudt tijdens een uitzending over de Tour de France die vorig jaar uit haar stad vertrok; Utrecht. Een spontane, nieuwsgierige jonge vrouw die erin slaagt de aandacht bij alles wat ze doet vast te houden. Ze laat ook zien wat ze vertelt. Toen door wateroverlast de putten in Amersfoort overstroomden ging zij uitzoeken hoe dat kwam. Een veel te smalle afvoerwaterpijp. Daardoor kwam het. Als zij het vertelt begrijp je precies wat de oorzaak is en wat de oplossing zou moeten zijn. Goed, gedegen, aanschouwelijk gemaakte televisiejournalistiek. Daar komt bij dat Anita Sara voortreffelijk Nederlands spreekt en vriendelijk oogt. Een groot talent en terecht genomineerd voor de Philip Bloemendal Prijs

Lees meer »

Arman Avsaroglu

Arman Avsaroglu

De Philip Bloemendal Prijs voor jonge talentvolle journalistieke presentatoren in de media, die vanmiddag voor de zevende keer werd uitgereikt, is gewonnen door NOS sportcommentator Arman Avsaroglu. In het Nederlands Instituut voor Beeld en Geluid ontving hij uit handen van burgemeester Pieter Broertjes van Hilversum, een cheque ter waarde van 3.500 euro te besteden aan een opleiding om zich verder te professionaliseren in het vakgebied. Uit het juryrapport: In Arman hoorden we de echo van een al zeer lange traditie. Die ooit begonnen is bij Han Hollander, via Dick van Rijn, Theo Koomen en Jack van Gelder. Die traditie is het vermogen een wedstrijdverslag te geven, zodat je de beelden als het ware op je netvlies krijgt. Armans taal is wendbaar. Hij heeft hoorbaar plezier in waarmee hij bezig is, je mag proeven van zijn enthousiasme en hij brengt op een persoonlijke, taalvaardige manier informatie over. De jury, bestaande uit voorzitter Frits (Spits) Ritmeester (NPO Radio 1, De Taalstaat, KRO), Suzanne Bosman (Radio 1, EenVandaag), Tim Overdiek (NOS Online), Sofie van den Enk (KRO, winnaar Philip Bloemendal Prijs 2008) en de winnaar van 2012 Luuk Ikink (RTL Late Night) koos begin november uit 22 aanmeldingen drie genomineerden; Arman Avsaroglu (NOS), Marieke Elsinga (Q Music) en Olaf Koens (RTL). De Stichting Philip Bloemendal Fonds, opgericht in november 2001, heeft zich met deze tweejaarlijkse stimuleringsprijs ten doel gesteld het doorgeven van kwaliteitsbesef aan nieuwe generaties journalistieke presentatoren. Effectief en zorgvuldig taalgebruik is hierbij een belangrijk criterium. Eerdere winnaars waren Brecht van Hulten (2002), Lucella Carasso (2004), Wouter Zwart (2006), Sofie van den Enk (2008), Ajouad el-Miloudi (2010) en Luuk Ikink (2012). Het Juryrapport (Alle genomineerden) Arman Avsaroglu (winnaar) De eerste genomineerde is Arman Avsaroglu, sportcommentator, voetbalverslaggever bij NOS-Langs de Lijn. In hem hoorden we de echo van een al zeer lange traditie. Die ooit begonnen is bij Han Hollander, via Dick van Rijn en Theo Koomen en vele anderen, Jack van Gelder niet te vergeten. Die traditie is het vermogen een wedstrijdverslag te geven zodat je de beelden als het ware op je netvlies krijgt. Armans taal is wendbaar. Hij heeft hoorbaar plezier in waarmee hij bezig is, je mag proeven van zijn enthousiasme en hij brengt op een persoonlijke, taalvaardige manier informatie over. In het wedstrijdverslag van Dordrecht-Vitesse, waar we straks een stukje van zullen horen, gebruikt hij uitdrukkingen als heerlijk met links of prachtig geplaatst of speelt hij met de naam van de voetballer Marvellous. De professionaliteit en het vakmanschap is op jonge leeftijd al heel groot. En ik was niet de enige natuurlijk die dat dacht. De hele jury denkt er zo over. Marieke Elsinga (Q-music) Het aardige van de drie genomineerden is dat ze alle drie op verschillende terreinen actief zijn. Arman Avsaroglu in de sportjournalistiek, Olaf Koens in de nieuwsverslaggeving en de tweede genomineerde, Marieke Elsinga op het gebied van het entertainment. Marieke maakt radio en televisie. De jury was vooral gecharmeerd van haar radiowerk. Marieke werkt bij Q-music en dat is een muziekstation. Al bij een eerste aan- of afkondiging van een plaat weet je, hoor je, of een dj iets met de muziek heeft die hij of zij presenteert. Bij Marieke hóór je dat. Straks beluisteren we een fragment waarin ze de Belgische zanger Novastar afkondigt. Ze vindt het een mooi lied, dat voel je, dat weet je, zonder dat ze dat zegt. Hoe ze daarna in een geloofwaardig Vlaams overgaat bewijst haar lenigheid. In taal en denken. Ze gebruikt geen clichés. Marieke heeft een enthousiaste stem die de aandacht van de luisteraar weet vast te houden. Er klinkt een vrolijke lach in door. En ze is niet bang om het beestje bij de naam te noemen. Zonder blikken of blozen gebruikt ze het woord pissen als ze aan wil geven dat ze nodig moet. Pas anderhalf jaar is ze bezig. De jury verwacht dat ze nog ver zal komen, vandaar dat ze genomineerd is voor de Philip Bloemendal Prijs. Olaf Koens (RTL) Van Olaf Koens, dames en heren, heb ik dit jaar veel reportages gezien. Hij deed verslag van de gebeurtenissen die samenhingen met de aanslag op Vlucht MH 17. Hij was één van de eersten die op de rampplek was, de eerste beelden liet zien van wat de gevolgen waren van de aanslag op het toestel van Malaysia Airways. In zijn reportages die nooit pathetisch werden, maar zakelijk bleven, en tegelijkertijd betrokken waren, toonde hij ook moed. Hij schrok er niet voor terug om in discussie te gaan met separatisten die hem verhinderden een reportage te maken. Ook liet hij, eerder dit jaar, beelden zien van de Krim-Tataren die in het geweld van het conflict tussen Rusland en Oekraïne over de Krim, tussen wal en schip dreigden te raken, en liet hij onthutsende beelden zien van een opblaastank waarmee de Russen of hun aanhangers de vijand om de tuin proberen te leiden. Inventief, nieuwsgierig, betrokken. Zoals je dat graag ziet van een correspondent. Bovendien viel zijn taalvaardigheid op. Niet alleen in het Nederlands kan hij zich heel goed uitdrukken , maar Olaf Koens spreekt ook, zo konden we horen, uitstekend Russisch. Dat is op zo’n plek, in dergelijke situaties een niet te onderschatten voordeel.

Lees meer »

Luuk Ikink

Luuk Ikink

De Philip Bloemendal Prijs voor jonge talentvolle journalistieke presentatoren in de media, die vanmiddag voor de zesde keer werd uitgereikt, is gewonnen door Luuk Ikink, radiopresentator van BNN. Uit handen van Raoul Heertje ontving de winnaar in het Nederlands Instituut voor Beeld en Geluid het bijbehorende glazen kunstwerk, de ‘Speech Trumpet’, en een bedrag van 3.500 euro, dat besteed moet worden aan een opleidingstraject binnen het vakgebied. De jury, bestaande uit voorzitter Frits (Ritmeester) Spits, publiciste Aaf Brandt Corstius, RTL nieuwslezeres Suzanne Bosman, Tim Overdiek van de NOS en de winnaar van 2010 Ajouad el-Miloudi (KRO), koos begin november uit 23 aanmeldingen drie genomineerden; Ewout Genemans (AVRO), Luuk Ikink (BNN) en Lex Uiting (VARA). De Stichting Philip Bloemendal Fonds, opgericht in november 2001, heeft zich met deze tweejaarlijkse stimuleringsprijs ten doel gesteld het doorgeven van kwaliteitsbesef aan nieuwe generaties journalistieke presentatoren. Effectief en zorgvuldig taalgebruik is hierbij een belangrijk criterium. Eerdere winnaars waren Brecht van Hulten (2002), Lucella Carasso (2004), Wouter Zwart (2006), Sofie van den Enk (2008) en Ajouad el-Miloudi (2010). United was als sponsor bij de uitreiking betrokken en stelde onder meer apparatuur, faciliteiten en mankracht ter beschikking. Tijdens de uitreiking verzorgde United de cameraregistratie en de live webcast. Het Juryrapport (alle genomineerden) Ewout Genemans De eerste genomineerde is Ewout Genemans. Hij werkt bij de AVRO en is te zien in verschillende programma’s. Vooral jeugdprogramma’s. Als interviewer tijdens het Junior Songfestival en Junior Dance festival, als maker van het programma Fans, als presentator bij het Prinsengrachtconcert van de jeugd, maar ook als verslaggever tijdens de Gay Pride en als co-presentator tijdens het AVRO-Televiziergala van vorig jaar. Hij was aanwezig in de set van Voetbal International toen Mies Bouwman bekend maakte dat de makers van dat programma de Gouden Televizierring hadden gewonnen. Dat was hilarisch. Mies Bouwman kende hem niet , ze zei :” Ewout? Wie is in godsnaam Ewout?” Ewout reageerde daar buitengewoon flegmatiek op. Dat moet je onder zulke omstandigheden maar kunnen. Waar hij de jury vooral mee ontroerde was met het gesprek dat hij voerde met een meisje dat net teleurstellend had gepresteerd tijdens het Junior Songfestival. Ewout is meelevend, zonder slijmerig te worden, hij blijft een kritische interviewer. De ruimte die hij geeft aan dat meisje is precies goed. Zowel verbaal als non-verbaal een knappe prestatie. Ewout excelleert in het programma Fans waarin hij mensen serieus en met verwondering ondervraagt en iedereen in zijn waarde laat. Ewout Genemans formuleert makkelijk, kiest de goede woorden op het juiste moment en toont betrokkenheid met zijn onderwerp. Is bescheiden en treedt niet nadrukkelijk op de voorgrond. De jury spreekt de verwachting uit dat Ewout Genemans zich zal ontwikkelen tot een all-roundpresentator. Luuk Ikink (winnaar 2012) Deze tweede genomineerde werkt bij de radio. Zo is hij te horen in verschillende BNN-programma’s. Hij presenteert Today’s Topics en op zondagmorgen, of moeten we zeggen zaterdagnacht, is hij de presentator van het programma Start. Ook werkt hij regelmatig mee aan totaalprogramma’s op Radio 1 zoals de Radio 1 Sportzomer waarin hij de Twitterrubriek verzorgde of tijdens specials, zoals onlangs nog de Amerikaanse Verkiezingsnacht waarin hij samenvattingen van het nieuws maakte en zich ook bezig hield met de sociale media. Luuk is razendsnel, beschikt over een grote woordenschat en combineert de ready-mades die hij uit het nieuws plukt met zijn eigen vlijmscherpe teksten. In Today’s Topics overgiet hij het dagelijkse nieuws bovendien met een satirisch sausje dat meer dan eens een dolkomisch effect sorteert. Zo spreekt hij zogenaamd met Geert Wilders die juist die dag een radioprogramma voor Q-Music verzorgt. Leuk zijn op de radio valt niet mee. Luuk Ikink kan dat. Bovendien zorgt hij er voor dat hij niet zuur wordt. Hij is likeable. En hij is meer. Hij is een uitstekend schrijver, een goed spreker, hij is origineel en kan uitstekend snel informatie overdragen en alle mogelijkheden benutten die taal biedt op de radio. Bovendien slaat hij een brug tussen nieuwe en oude media. Je verheugt je bij hem op wat er komen gaat. Hij doet iets wat niemand anders kan. Lex Uiting De derde genomineerde manifesteert zich zowel op radio als op televisie. Bij Giel Beelen is hij te horen als verslaggever in diens ochtendshow op 3 FM, hij is te zien geweest als Jakhals, als presentator van Kinderen voor Kinderen, we zagen hem bij Ram Bam en in het programma De Beste Singer-Songwriter. Zijn naam is Lex Uiting. Zijn taal valt op. Die is beheerst en oorspronkelijk. De “ g “ is aangenaam zacht en af en toe waaien ons wat archaïsch klinkende zinnen tegemoet. Maar waar Lex echt heel erg goed in is, is om mensen die hij interviewt met een stalen gezicht te confronteren met nieuwsfeiten die, laten we het voorzichtig zeggen, bezijden de waarheid liggen. Inmiddels legendarisch is het interview dat hij had met het PvdA-kamerlid John Leerdam over de vermeende terrorist Jaël Blablabla. Dan klopt alles aan Lex. Zijn gelaatsuitdrukking, de meesterlijke manier waarop hij inspeelt op de uitspraken van Leerdam. Je zou hem op zijn woord geloven, ware het niet dat hij Leerdam bij de neus heeft. Die Jaël Blablabla bestaat natuurlijk helemaal niet. Lex legt op onnavolgbare wijze de ijdelheid bloot van een Kamerlid. Dat is één aspect van wat hij kan. Hij kan ook uitstekend presenteren, hij is snel en heeft een levendige uitstraling. Bovendien blijft hij boeien en trekt hij je als kijker of luisteraar naar het puntje van je stoel.

Lees meer »

Ajouad El-Miloudi

Ajouad El-Miloudi

Ajouad El-Miloudi (23) is de winnaar van de Philip Bloemendal Prijs 2010 voor jonge talentvolle presentatoren van journalistieke programma’s in de media. In het Nederlands Instituut voor Beeld en Geluid in Hilversum kreeg hij, uit handen van NOS-journaalpresentatrice Sacha de Boer, een glazen kunstwerk en een cheque van 3500 euro. Ajouad werkt als presentator van televisieprogramma’s bij de KRO en als radio programmamaker bij BNN. De prijs voor jong talent werd dit jaar voor de 5e maal uitgereikt. Het juryrapport zegt over hem onder meer: Ajouad is zo’n talent dat dwars door de camera heen de huiskamer binnenkomt, vooral door een grote mate van betrokkenheid bij wat hij te vertellen heeft. Hij formuleert snel en doeltreffend en toont met grote overtuigingskracht aandat hij net zo makkelijk met jongeren als met ouderen kan praten. Een veelzijdige nieuwkomer die we de komende jaren in veel uiteenlopende programma’s hopen te zien. Juryrapport Philip Bloemendal Prijs 2010 De vijfde Philip Bloemendalprijs - ons eerste jubileum - en bij zo’n lustrum mogen we even terugkijken. Vier winnaars hebben we tot dusver kunnen bekronen: Brecht van Hulten, Lucella Carasso, Wouter Zwart en Sofie van den Enk. Vier mensen om trots op te zijn, laat dat nog eens nadrukkelijk gezegd zijn. En ik weet zeker dat mijn opvolger over twee jaar hetzelfde zal zeggen over degene die we vanmiddag de prijs gaan uitreiken. Dit is geen festival voor eendagsvliegen, dat staat intussen vast. Maar minstens zo belangrijk vinden we de constatering dat er tussen de zeventien kandidaten van dit jaar eigenlijk niet één uitgesproken slecht was. Dat is in onze beginjaren wel eens anders geweest, maar twee jaar geleden - bij de vierde editie - konden we die conclusie óók al trekken. Er zijn mensen die weinig indruk maken, die misschien een beetje kleurloos blijven, of die gewoon nét iets minder opvallend zijn dan hun collega’s. Maar echt onder de maat zien we ze niet meer. De twintigers van nu, die er al vanaf hun kleuterjaren aan gewend zijn dat er videocamera’s op hen werden gericht, en die later zijn opgegroeid met mobieltjes, webcams en andere innovaties - die twintigers hebben geen enkele last meer van de camera-angst van de voorgaande generatie. Ze bewegen zich gemakkelijk, als vanzelfsprekend, en weten vaak ook heel behoorlijk uit hun woorden te komen. Door zo iemand wil je je, als kijker en als luisteraar, met plezier laten informeren. En als er dan óók nog sprake is van betrouwbaarheid en accuratesse in de informatie-overdracht, dan staat zo’n twintiger wat ons betreft zonder twijfel in de traditie van Philip Bloemendal. Hoe zeer de aanpak, de stijl, inmiddels ook veranderd moge zijn. Dit is nooit een wedstrijd voor Philip Bloemendal-klonen geweest, als die al zouden bestaan. Het ging nooit om het nadoen van een ander. Ook originaliteit is voor ons altijd een belangrijk criterium geweest. Eén kanttekening willen we daarbij nog wél maken. En die gaat over, wat ik dan maar zal noemen, het Jakhalzen-procedé. De brutale reporters van ‘De wereld draait door’ hebben schoolgemaakt. Ook bij diverse kandidaten over wie we ons hebben gebogen, zagen we de Jakhalzen-stijl terug. Met één verschil, want het wezen van de Jakhals wordt niet altijd goed begrepen. Er zijn er die denken dat je al een Jakhals bent als je een rare, onverwachte, misschien ook wel grappige vraag stelt. En dat het antwoord er dan niet meer toe doet. Maar dát heeft natuurlijk weinig met informatie-overdracht te maken. Zo’n vraag is pas relevant als er ook een interessant of amusant of in elk geval onverwacht antwoord komt. Logisch, lijkt ons, maar het viel ons wel op dat de vragensteller soms al dacht dat-ie klaar was als de vraag maar spitsvondig genoeg was. En tenslotte nog één opmerking van iets principiëlere aard. Tussen de kandidaten bevond zich deze keer minstens één jong talent in een sector die wat verder weg ligt van de meer nieuwsgerichte hoek waarin we onze winnaars tot dusver hebben gevonden. Een kandidaat, kortom, die vooral werkzaam was in het genre infotainment - lelijk woord, maar zo heet dat nou eenmaal. En de vraag was dus of we ook uit die sector iemand zouden kunnen nomineren voor de Philip Bloemendal Prijs. Ik zal het eerlijk zeggen: voordat we spijkers met koppen konden slaan, hebben we die vraag voorgelegd aan het bestuur van het Philip Bloemendal Fonds. En het antwoord was geheel in lijn met wat ik net al zei over de veranderingen die zich de laatste jaren hebben voorgedaan in de nieuwspresentatie, vooral voor jongeren die verstoken blijven van de reguliere nieuwsuitzendingen. Als een kandidaat zich heeft bekwaamd in de overdracht van al of niet actuele informatie, ook in de vorm van infotainment, dan maakt zo iemand dus even veel kans op een nominatie als ieder ander. Dat zei het bestuur en daar heeft deze jury zich graag achter geschaard. Genoeg ter inleiding. Ik stel nog even de jury aan u voor en dan gaan we het - eindelijk, eindelijk - over de drie genomineerden hebben. De jury bestond, net als de vorige keer, uit Henny Stoel en Frits Spits, twee ervaringsdeskundigen bij uitstek, Kees de Groot die veel recht van spreken heeft als opleider van presentatietalent, en één nieuw jurylid: onze vorige winnares Sofie van den Enk die bewees dat kwaliteit en het beoordelen van kwaliteit niet leeftijdgebonden hoeft te zijn. En zelf, als de enige niet-vakman in die kring, zat ik er vooral bij als vooruitgeschoven post van het geïnteresseerde publiek. Terzake. Drie genomineerden die hier dus alle drie al kunnen zitten in de wetenschap dat ze door deze jury bekroond zijn. Een nominatie ís al een bekroning, laat ik dat nog ‘s nadrukkelijk zeggen. Ik bespreek ze in alfabetische volgorde: ROEL MAALDERINK, 19 jaar, de benjamin, en toch staat hij daar met het gemak van iemand die al jarenlang filmpjes maakt over allerlei aspecten van de Nederlandse samenleving. Zijn opdrachtgever, Radio Nederland Wereldomroep, noemt hem een natuurtalent - en daar is niets op af te dingen. Journalistiek met het flair van de showman en een haarscherpe blik op zijn onderwerp. Goed geïllustreerd door zo’n vraagje als ‘jij studeert rechten of zo?’ aan een jonge vrouw die onmiddellijk beaamt dat haar ondervrager het goed gezien heeft. De jury denkt dat hij nog ver kan komen – Roel Maalderink. AJOUAD EL-MILOUDI, 23 jaar, begonnen bij FunX, daarna actief bij de Amsterdamse zender AT5, weggehaald door BNN en daarna bij de KRO aan het werk in het programma Puberruil. Echt zo’n talent dat dwars door de camera heen de huiskamer binnenkomt, vooral door een grote mate van betrokkenheid bij wat hij te vertellen heeft. Hij formuleert snel en doeltreffend en toont met grote overtuigingskracht aan dat hij net zo makkelijk met jongeren als met ouderen kan praten. Infotainment met de nadruk op ‘info’. Een veelzijdige nieuwkomer die we de komende jaren in veel uiteenlopende programma’s hopen te zien – Ajouad El-Miloudi. ARDY STEMERDING, 29 jaar, met een verleden bij RTV Noord en vooral RTV Utrecht, en nu één van de vaste live-verslaggevers in het dagelijkse tv-programma Ochtendspits van de nieuwe omroep WNL. Een man die je overal op af kan sturen, zo te zien en die dan precies weet met welke vragen je de kijker het best bij het onderwerp kunt betrekken. Moeiteloos kan hij schakelen tussen de standup-tekst en het vraaggesprek, en met zijn open blik is hij bij uitstek de intermediair tussen de deskundige of de ooggetuige en het publiek. Een schoolvoorbeeld van betrouwbaarheid en levendigheid, twee kwaliteiten die niet bij elke verslaggever zo goed samengaan. Ardy Stemerding En de winnaar is: … Henk van Gelder voorzitter jury Hilversum, 9 december 2010

Lees meer »

Sofie van den Enk

Sofie van den Enk

Sofie van den Enk (28) is de winnaar van de Philip Bloemendal Prijs 2008 voor jonge talentvolle presentatoren van nieuwsprogramma’s in de media. In Hilversum kreeg zij op 11 december, uit handen van voetbalcoach Guus Hiddink, een glazen kunstwerk en de cheque van 3500 euro. Sofie werkt als presentator/verslaggever bij RTV Utrecht. Het is voor het eerst in de geschiedenis van de prijs dat de winnaar afkomstig is van een regionale omroep. Alle voorgaande winnaars werken bij een landelijke omroep. Het juryrapport zegt over Sofie o.a.: Sofie is alert, ad rem, geestig en naturel met een aangenaam soort ironie en een vaak sprankelende presentatie in geïmproviseerde en toch voortreffelijk geformuleerde zinnen. Het geldbedrag van de prijs moet besteed worden aan een trainings- of opleidingsproject binnen het vakgebied. 3 genomineerden Naast Sofie van den Enk nomineerde de jury Michiel Vos (37) correspondent in Amerika voor o.a. Avro/Tros en Herman van der Zandt (34) nieuwslezer/redacteur NOS journaal. 14 kandidaten De vakjury zegt in het juryrapport o.a.: ‘Alle 14 kandidaten waren heel behoorlijk en soms zelfs heel goed in hun vak. Bijna allemaal wisten ze ons te overtuigen van hun talent voor de overdracht van nieuws en achtergronden, de beheersing van het onderwerp en de daarmee samengaande autoriteit die het voor de luisteraar en kijker vanzelfsprekend maakt om geloof te hechten aan juist deze presentator, deze nieuwslezer of deze correspondent. Al die kwaliteiten waarin de naamgever van de prijs excelleerde’. Juryrapport Philip Bloemendal Prijs 2008 NBij een feestelijke bijeenkomst hoort een feestelijk juryrapport. En daar hoef ik me niet voor te forceren. De mantel der liefde heb ik niet nodig en omtrekkende bewegingen van diplomatieke aard evenmin. Mede namens mijn collega-juryleden kan ik ronduit zeggen dat we dit jaar álle kandidaten met plezier hebben beluisterd en/of bekeken. Allemaal, alle veertien, waren ze heel behoorlijk en soms zelfs heel goed in hun vak. Bijna allemaal wisten ze ons te overtuigen van hun talent voor de overdracht van nieuws en achtergronden, de beheersing van het onderwerp en de daarmee samengaande autoriteit die het voor de luisteraar en de kijker vanzelfsprekend maakt om geloof te hechten aan juist deze presentator, deze nieuwslezer of deze correspondent. Al die kwaliteiten waarin de naamgever van deze prijs excelleerde. Natuurlijk hadden we detailkritiek op deze of gene. Een stem die iets te nasaal was om constant prettig beluisterbaar te zijn. Een neiging om naar het eind van een zin toe iets weg te zakken in volume en expressie. En af en toe iets te veel onervarenheid in het maken van een compact studio-interviewtje. Het is bijvoorbeeld zonde van de tijd de gast bij wijze van openingsvraag te verzoeken om het onderwerp van gesprek te definiëren - dat kan de presentator ter introductie veel beter zelf even doen, waarna de eerste vraag meteen tot de kern komt. Ook een gesprekje over een buitengewoon luchtig onderwerp hoeft niet in een babbeltje te verzanden - dat kan spannender als de vragen net iets uitdagender, net iets specifieker zijn. Maar alles bij elkaar wordt er tegenwoordig, te oordelen naar onze kandidaten, door heel wat twintigers en dertigers op een vakkundig niveau gewerkt. Zo zagen we meer dan eens hoe een presentator in een tv-studio tijdens een krantenoverzicht met groot gemak zat te schakelen tussen de tekst op de autocue en de tekst in de kranten die op de desk lagen. Dat vergt meer techniek dan de gemiddelde kijker zou denken. De gemiddelde kijker staat er trouwens niet eens bij stil; die begint pas een onbestemd soort ongemak te ervaren als de presentator juist níet een ontspannen indruk weet te maken. Dat vergt een mate van losheid die we in menigeen hebben bewonderd. Microfoonangst en camera-angst lijken iets van vroeger te worden. Naarmate steeds meer mensen gewend raken aan eigen cameraatjes - mobieltjes, webcams - groeit blijkbaar ook de gewenning bij degenen die er hun beroep van maken. En daar zaten we dus, met veertien kandidaten. Wij - dat waren de zeer gerenommeerde Henny Stoel en Frits Spits, Kees de Groot van de Media Academie die gespecialiseerd is in het beoordelen van jong talent, Lucella Carasso die vier jaar geleden de Philip Bloemendal Prijs won en sindsdien demonstreert hoe terecht dat was, en voor het eerst ook Bert Steinkamp die als collega van Philip Bloemendal niet alleen de traditie vertegenwoordigde, maar tegelijk ook bewees dat er zoiets bestaat als tijdloze kwaliteit. En ik, als enige niet-vakman in hun midden, voelde me min of meer de vertegenwoordiger van het geïnteresseerde publiek. De gesprekken gingen dus niet over wie goed was en wie slecht, want slecht was niemand. Hooguit iets minder dan de rest, nét iets minder opvallend, nét iets minder een persoonlijkheid, nét iets minder bedreven in de ambachtelijke kanten van hun werk. Daar komt uiteraard persoonlijke smaak bij kijken, maar toch bleek er ook al snel zoiets als een gemeenschappelijke noemer te bestaan waardoor de meningen meestal niet ver uiteenliepen. Daar waren geen vruchteloze discussies over de criteria voor nodig. Kwaliteit is niet te vangen in een checklijstje van richtlijnen en criteria. De enige definitie waar we af en toe bij moesten stilstaan, was die van het jonge, aankomende talent. Want wat is jong en wat is aankomend? Iemand die allang boven de dertig is, kan nog maar zo kort in dit vak werken dat-ie wel degelijk aankomend is. Terwijl een twintiger soms al zo gesetteld kan zijn dat een stimuleringsprijs misschien niet helemaal gepast meer is. En zo, plussend en minnend, maar uiteindelijk unaniem, kwam de jury tot de drie nominaties. Drie genomineerden, zeg ik nog maar even voor alle zekerheid, die daarmee dus eigenlijk alle drie door ons bekroond zijn. Er is er alleen maar één die straks de prijs krijgt. In alfabetische volgorde: Sofie van den Enk, 28 jaar Ze mocht al op haar negende in Klokhuis de vraag stellen waarom mensen eigenlijk dromen, en ze won in 2001 het Camerettenfestival als de helft van het cabaretduo Anne Jan & Sofie. Maar het echte werk begon pas toen ze in 2004 stage liep bij Max Westerman in New York, daarna aan de universiteit van Groningen afstudeerde met een scriptie over Amerikaanse radioprogramma’s en vervolgens bij RTV Utrecht kwam te werken. De jury vindt haar alert, ad rem, geestig en naturel, met een aangenaam soort ironie en een vaak sprankelende presentatie in geïmproviseerde, en toch voortreffelijk geformuleerde zinnen. Wat we van haar zagen, speelde zich voornamelijk in de lichte sector af, maar we hebben het sterke vermoeden dat ze ook in andere, zwaardere onderwerpen voortreffelijk op haar plaats zou zijn. Trouwens: misschien vergt het lichte genre nog wel meer raffinement om niet in onbeduidendheid te blijven steken. Michiel Vos, 37 jaar Begonnen als advocaat, maar in de zomer van 2000 werkzaam bij Max Westerman, daarna actief als documentairemaker en diplomaat, en pas sinds een paar jaar te horen en te zien als correspondent in Amerika voor EénVandaag, Goedemorgen Nederland en BNR Nieuwsradio. Een man die met ogenschijnlijk groot gemak een gecompliceerd verhaal volkomen helder kan vertellen door het vaak net iets persoonlijker te maken dan we bij veel van zijn meer ervaren collega’s zien. Met een originele keus van woorden en voorbeelden, nota bene op een terrein waar de correspondentenclichés voor het oprapen liggen, en een overtuigende presentatie. Herman van der Zandt, 34 jaar Via de vertrouwde weg van de ziekenomroep en een geschiedenisstudie in Utrecht als stagiair terechtgekomen bij het NOS Radionieuws, vanaf 2000 werkzaam als radionieuwslezer en nog maar twee jaar geleden bij de televisie begonnen als presentator bij het NOS Journaal. Nog maar, ja, want het is net alsof hij dat al veel langer doet - met een vanzelfsprekende autoriteit en een grote mate van geloofwaardigheid. En zijn verslaggeving bij de begrafenis van Jan Wolkers bewees dat hij ook op dat gebied al iemand is die als vanzelfsprekend zijn plaats tussen de professionals heeft ingenomen. HENK VAN GELDER, Voorzitter Jury Leden: Henny Stoel, Lucella Carasso, Kees de Groot, Frits Spits, Bert Steinkamp. 11 december 2008

Lees meer »

Wouter Zwart

Wouter Zwart

In Hilversum is op 7 december 2006 door schrijver/columnist Jan Mulder de Philip Bloemendal Prijs voor jonge talentvolle presentatoren uitgereikt aan Wouter Zwart. De 29-jarige Zwart is NOS correspondent (tv, radio en internet) in China. Het juryrapport zegt over de winnaar o.a.: In zijn reportages brengt hij verre onderwerpen dichtbij door zijn creativiteit, zijn aangename ironie, z’n schrijftalent en zijn talent om beeld en geluid goed te laten samenvallen. Net als de naamgever van de prijs zorgt hij er voor dat hij goed geïnformeerd is. De prijs bestaat uit een bedrag van 3.500 euro dat besteed moet worden aan een trainings- of opleidingsproject binnen het vakgebied en een glazen kunstwerk. 3 genomineerden Naast Wouter Zwart nomineerde de jury Antoin Peeters (31) verslaggever/presentator bij RTL Nieuws en Margriet Wesselink (26) nieuwslezer/redacteur NOS radio. 18 kandidaten De vakjury zegt in het juryrapport onder andere ‘nog nooit eerder zo’n goed jaar te hebben gehad in de geschiedenis van deze prijs. Alle achttien kandidaten beoefenen hun vak adequaat, waaruit de jury concludeert dat er op het ogenblik een generatie twintigers en dertigers aan het werk is die het vak verstaat waarin Philip Bloemendal een voorbeeld is geweest.’ Juryrapport Philip Bloemendal Prijs 2006 Nooit eerder heeft de jury voor de Philip Bloemendal Prijs zo’n goed jaar gehad. Dit is de derde, en wat ons betreft ook de beste editie in de nog jonge geschiedenis van deze nog jonge prijs. Maar liefst achttien kandidaten werden ons voorgelegd. Dat was er weliswaar eentje minder dan de allereerste keer, in 2002, maar tóen moesten we al heel gauw een handvol aanmeldingen opzij schuiven, omdat ze in presentatie, redactie en uitspraak lang niet de kwaliteit hadden die we zochten. Er zaten zelfs een paar discjockeys tussen - en dat is ongetwijfeld een eerzaam beroep, maar het valt wat ons betreft onder amusement, en het heeft dus niets te maken met de overdracht van nieuws en achtergronden waarin wij het nieuwe talent willen vinden. Voor de echte race bleven er destijds een stuk of tien over. En nu, vier jaar later, kregen we te maken met achttien serieuze kandidaten die allemaal op z’n minst het bespreken waard waren. Misschien mag je daaruit concluderen dat er op het ogenblik een generatie van twintigers en dertigers aan het werk is, die in elk geval het vak verstaat waarin Philip Bloemendal zo’n lichtend voorbeeld is geweest. Op menigeen is heus nog wel wat aan te merken, maar er is een basis. Er wordt tegenwoordig, alles bij elkaar, op een heel behoorlijk niveau geïnformeerd en gepresenteerd. Ook - en dat mag met nadruk worden vermeld - bij de regionale radio en televisie èn bij de commerciële omroepen. Vergeleken met de publieke omroepen blijven ze in het aantal aanmeldingen nog steeds een beetje achter, maar ze dóen mee. Gelukkig. Voor een jury is het prettig strenge maatstaven te kunnen aanleggen. En dat kòn dit jaar dus. De twaalf kandidaten die we in de eerste ronde hebben laten afvallen, waren eigenlijk allemaal adequate beoefenaren van dit vak. Alleen nèt niet bijzonder genoeg, nèt niet opvallender dan de rest, nèt niet begiftigd met een persoonlijkheid die uitsteekt boven het goeie gemiddelde. De zes die we toen nog overhadden, hebben dat wèl. Je kunt daar niet altijd precies de vinger op leggen, je kunt niet altijd exact beredeneren waarom die ene stem of dat ene gezicht meer indruk maakt dan de anderen. Het heeft met overtuigingskracht te maken, met de vaardigheid om helder te formuleren - ook als de tekst niet op papier staat - met het talent om een geschreven inleiding zonder stijlbreuk te laten overgaan in een geïmproviseerd vraaggesprek, met een goeie voorbereiding die cruciaal is voor de geloofwaardigheid, met passende stembuigingen en - als er een camera op staat - ook een passende lichaamstaal, en nog een aantal van dat soort moeilijk benoembare kwaliteiten. De kijker of de luisteraar moet moeiteloos het gevoel krijgen dat de nieuwslezer, de presentator het onderwerp volledig beheerst. We moeten kunnen aannemen dat hij of zij wéét waar het over gaat. Dat klinkt heel vanzelfsprekend, maar dat vergt heel veel vakmanschap. En het mooie is dat je maar weinig discussie nodig hebt om vast te stellen of iemand over die kwaliteiten beschikt. Het is er, of het is er niet. Dat was althans onze ervaring toen we die laatste zes tegen elkaar gingen afmeten. En wij, dat waren Henny Stoel en Frits Spits, alletwee eminent in dit vak, de deskundige Kees de Groot van de Media Academie, de steeds prominenter wordende Lucella Carasso die onze winnares van twee jaar geleden was, en ik zelf als de enige niet-vakman die alleen maar af en toe over radio en televisie schrijft. Met z’n vijven waren we, en ongekend unaniem toen het erom ging drie nominaties aan te wijzen. Drie winnaars dus eigenlijk, van wie er straks één de hoofdprijs krijgt. In alfabetische volgorde: Antoin Peeters, 31 jaar Studeerde journalistiek, onderdeel televisie, in Tilburg en media & cultuur in Rotterdam. Hij begon z’n carrière als verslaggever bij de regionale omroepen Limburg 1 en TV West, trad in 2001 in dienst bij RTL Z als verslaggever en presentator en is in 2002 in diezelfde functie begonnen bij RTL Nieuws. Zeer vakkundig, vinden wij, met een uitstekende dictie en een voortreffelijk verzorgd taalgebruik. Iemand in wie je als kijker onmiddellijk de autoriteit herkent. En ook iemand die we met ogenschijnlijk groot gemak één van de allermoeilijkste dingen zagen doen die een nieuwslezer te doen staan: een soepele overgang maken van een zwaar dramatische reportage naar een veel lichter onderwerp. Veel respect, wat ons betreft, voor Antoin Peeters. Margriet Wesselink, 26 jaar Begon bij RTV Oost en Omroep Zwolle, voltooide in 2002 de hbo-opleiding communicatie en werkt sinds 2004 bij de NOS Radio onder meer als nieuwslezer en redacteur voor de bulletins op Radio 1, 2, 4 en 3FM Headlines. En juist daarin geeft ze blijk van een veelzijdigheid, die op elk van die verschillende zenders de juiste toon aanslaat. Hoogst flexibel, met een heel natuurlijke voordracht, toegankelijk en in pakkend geschreven spreektaal. Waardoor ze de luisteraar het gevoel geeft dat ze de materie volledig beheerst. Onze complimenten voor Margriet Wesselink. Wouter Zwart, 29 jaar Studeerde cum laude af aan de School voor Journalistiek in Utrecht, volgde diverse opleidingen aan de Media Academie hier in Hilversum, deed stage bij het Noordhollands Dagblad en bij het VARA/NPS-programma Zembla, en trad in 1999 in dienst op de buitenlandredactie van het NOS Journaal. Maar wij kennen hem sinds begin dit jaar als correspondent voor de NOS in China en het Verre Oosten, waar hij radio, tv en internet bedient. In z’n reportages brengt hij verre onderwerpen dichtbij, door z’n creativiteit, z’n aangename ironie, z’n schrijftalent en z’n talent om beeld en geluid goed samen te laten gaan - in de traditie van Philip Bloemendal. En net als de naamgever van deze prijs zorgt hij ervoor dat hij goed geïnformeerd is. Kortom: de derde nominatie is voor Wouter Zwart. HENK VAN GELDER, Voorzitter Jury Leden: Henny Stoel, Lucella Carasso, Kees de Groot, Frits Spits 07.12.2006

Lees meer »

Lucella Carasso

Lucella Carasso

Voormalig minister-president Wim Kok heeft de Philip Bloemendal Prijs voor jonge talentvolle presentatoren op radio of televisie uitgereikt aan Lucella Carasso (32). De presentator en politiek verslaggever bij Radio 1 van de NOS kreeg de prijs op 30 november 2004 in Hilversum. Het juryrapport zegt over de winnares o.a: Ze heeft een groot analytisch vermogen, waardoor ze de politiek heel snel en alert inzichtelijk en begrijpelijk kan maken. Ze interviewt raak en scherpzinnig en vaak geestig, in een kruisgesprek vindt ze snel de juiste formuleringen, en ze onderscheidt zich des te meer door op een persoonlijke manier te reageren zonder zichzelf op te dringen. Een totaaltalent op de radio. v.l.n.r.: Henry Schut, Wim Kok, Lucella Carasso en Hans Larous (hoofdredacteur NOS) namens Thomas Loudon. Juryrapport Philip Bloemendal Prijs 2004 Negentien kandidaten hadden we twee jaar geleden, toen we voor het eerst de Philip Bloemendal Prijs mochten toekennen. Zeven hadden we er nu - en dat is, hoe je het ook bekijkt, een groot verschil. Met name uit de regio hadden we ons wel iets meer willen laten verrassen door talent dat we nog niet kenden. En het blijft moeilijk te geloven, dat de commerciële omroepen ook deze keer geen enkele kandidaat hebben opgeleverd. Al is dat misschien juist de sector, waar heel veel jongeren onvoorbereid in het diepe worden gegooid, zonder ook maar iets van een grondige training of begeleiding. Maar laat ik niet de indruk wekken dat hier een ontevreden jury aan het woord is. Want je kunt er óók op een andere manier naar kijken. Twee jaar geleden hadden we immers uit die negentien kandidaten al vrij snel een kopgroep van zeven, acht serieuze kanshebbers geselecteerd. En nu konden we in feite metéén met een kopgroep beginnen. Elk nadeel heeft z’n voordeel, al zou Johan Cruyff zelf natuurlijk nooit in aanmerking komen voor deze prijs. Effectieve overdracht van informatie? Zorgvuldig en doelmatig gebruik van de Nederlandse taal? Stem, spraak, formulering? De jury - die bestond, net als de eerste keer, uit Henny Stoel, voormalig presentator/eindredacteur NOS-Journaal, Johanna Klaassen, docent drama en presentatietechnieken, en Kees de Groot, projectmanager programmamaken bij de Media Academie (die deze keer ook weer onze gastheer was). Plus, als nieuwkomer, Frits Spits, die zelf al een keer bekroond is met de Groenman taalprijs omdat hij de taal levend en levendig houdt. Ik vond het wéér een eer om van dat gezelschap de voorzitter te zijn. En toen moesten er uit die zeven kandidaten drie nominaties komen. We keken en we luisterden, we zeiden wat we ervan vonden, we keken en we luisterden nòg eens, we lieten ons in sommige gevallen overtuigen door wat een ander ervan zei, en tenslotte hadden we er drie, die eigenlijk als vanzelfsprekend boven de anderen uitstaken. ,,’t Is een sterk trio,’’ zei één van ons - en zo is het. De genomineerden, in alfabetische volgorde: Lucella Carasso Sinds 2001 verzorgt ze de politieke verslaggeving in ‘Met het oog op morgen’, af en toe valt ze ook in als presentatrice, en bovendien presenteert ze bij toerbuurt het Radio 1-journaal op zondag. Voor sommigen van ons is ze daarom al een vertrouwd geluid, maar voor anderen was ze een complete verrassing. Ze heeft een groot analytisch vermogen, waardoor ze de politiek heel snel en heel alert inzichtelijk en begrijpelijk kan maken. Ze interviewt raak en scherpzinnig en vaak geestig, in een kruisgesprek vindt ze snel de juiste formuleringen, en ze onderscheidt zich des te meer door op een persoonlijke manier te reageren zonder zichzelf op te dringen. Een totaaltalent op de radio. Thomas Loudon Na een gedegen vooropleiding, is hij sinds 2001 als freelancercorrespondent gevestigd in Teheran - waar hij meteen een overtuigende start maakte. Zo overtuigend, dat hij ook twee jaar geleden al genomineerd was voor deze prijs. Een uitstekend journalist, die zich in de Arabische wereld heel snel kan inwerken en daarvan genuanceerd en goed geformuleerd verslag doet, op dit moment van standplaats Cairo. Bovendien blinkt hij uit in het maken van heldere reportages, waarbij de commentaartekst en het beeld één gaaf gemonteerd geheel vormen. En wij vinden, dat hij in de afgelopen twee jaar alleen nog maar beter is geworden. Henry Schut Een onbekende naam, die in de anonimiteit zijn werk doet. Maar wat hij maakt, wordt door een zeer groot publiek bekeken. Sinds 1999 werkt hij als beeldredacteur bij Studio Sport en sinds 2002 maakt hij daar compilatie-items: hij monteert, hij schrijft en hij spreekt in. Zijn montage is ritmisch, speels en fantasievol, met subtiele staaltjes van beeldrijm en humor. Zijn teksten vormen een goed afgewogen combinatie van feiten en commentaar. En zijn stem is niet alleen buitengewoon prettig en vrij van sporthysterie, maar ook een toonbeeld van inspreektechniek, met een voortreffelijke timing. Nu nog minder bekend dan de andere twee, maar wat ons betreft mag dat snel veranderen. Aldus onze drie uitblinkers. Alle drie waardige representanten in de traditie van zorgvuldigheid, stijl en persoonlijkheid, waarin Philip Bloemendal hen zo markant is voorgegaan. En onze grootste dank gaat uit naar zijn vrouw Mieke, die ons de kans gaf hen voor deze prijs te nomineren. Henk van Gelder , voorzitter 30 november 2004

Lees meer »

Brecht van Hulten

Brecht van Hulten

Op 19 november 2002, tijdens een feestelijke bijeenkomst in Hilversum, heeft Mr. Pieter van Vollenhoven de eerste Philip Bloemendal Prijs uitgereikt aan Brecht van Hulten. De vakjury zegt over de winnaar van deze stimuleringsprijs voor jonge talentvolle presentatoren: Sinds 2000 werkt Brecht als presentator en redacteur bij het NOS-Jeugdjournaal dat al eerder een uitstekende kweekvijver is gebleken. En geen wonder: voor een jeugdig publiek is het des te belangrijker om een nieuwsverhaal helder op de kijkers over te brengen. Brecht van Hulten doet dat voortreffelijk; ze heeft een persoonlijke presentatie die geheel in dienst van de boodschap staat en die zelfs versterkt. Ze durft een onverwachte aanpak te kiezen en ze straalt rust uit, een vanzelfsprekend soort aanwezigheid die de aandacht afdwingt. De winnares ontving een cheque van € 3.500,- Dit geld moet besteed worden aan een opleiding binnen het vakgebied. Ook ontving zij het kunstwerk Speech Trumpet gemaakt door glaskunstenares Elmarie van der Merwe. Juryrapport Philip Bloemendal Prijs 2002 De jury die van het Philip Bloemendal Fonds mocht bepalen wie de winnaar of winnares is van de eerste Philip Bloemendal Prijs, heeft niet gezocht naar een Philip Bloemendal-kloon. Iedere tijd heeft zijn eigen geluid, zijn eigen taal en zijn eigen vormgeving. Soms geven de media alle reden om te zeuren over slordig taalgebruik - en hier en daar is er ook wel van enige verloedering sprake, al was het maar in televisieprogramma’s die blijkbaar niet meetellen als ze geen Engelse titel hebben - maar het zou onzinnig zijn te zoeken naar iemand die Philip Bloemendal zo aardig kan nadoen. En sterker nog: het zou ook niet passen bij de naamgever van deze prijs. Het moge zo zijn, dat iedereen bij het noemen van zijn naam één bepaalde stijl voor ogen staat: één klank, één bepaalde manier van vertellen, één onwrikbare autoriteit wiens woorden de enige waarheid vormden. Maar in werkelijkheid was Philip Bloemendal een man die wel degelijk met zijn tijd meeging. Er zijn grote verschillen te zien en te horen in de reportages die hij in de jaren vijftig maakte, en die uit de jaren zeventig. Zijn hang naar helderheid, zorgvuldigheid en evenwicht bleef onveranderd, maar allengs werd zijn werk strakker en sneller. En dat is ook logisch. Wie goed is, en deugt voor zijn vak, heeft ook het talent om van nature te evolueren. Met andere woorden: het laatste waarvan je Philip Bloemendal zou kunnen beschuldigen, is dat hij een fossiel was geworden. Integendeel: zijn ongeëvenaarde vakmanschap hield óók in dat hij in de loop der jaren steeds de juiste toon wist te vinden. Dat is een lange inleiding waarmee ik vooral wil zeggen, dat de jury voor de Philip Bloemendal Prijs heeft gezocht naar jong/aankomend talent dat die twee kanten in zich verenigt: het tijdloze vakmanschap dat in dienst staat van een zorgvuldig en doelmatig soort berichtgeving, en tegelijk de stijl en de vormgeving die in deze tijd passen. Concreter gezegd: de jury viel niet over een Gooise r, als het verhaal maar op een heldere, aansprekende manier werd verteld. Wees niet bang, ik kom langzaam maar zeker terzake, en straks ga ik namen noemen. Maar eerst even ter verantwoording, de namen van mijn medejuryleden: Henny Stoel, presentator en eindredacteur van het NOS-Journaal, die wat mij betreft allang in aanmerking komt voor de Philip Bloemendal Oeuvre Prijs. Johanna Klaassen, docent drama, theaterentertainment en presentatietechnieken en in ons midden degene die qua leeftijd het dichtst bij de kandidaten stond. Kees de Groot, projectmanager programmamaken aan de Media Academie, en heel goed in het bewaren van afstand. Hans van der Werf, de pionier van de Brusselse verslaggeving bij het NOS-Journaal en dus, zoals dat tegenwoordig heet, een ervaringsdeskundige. En ik ben iemand die af en toe hier en daar schrijft, dat er op radio en televisie niets meer van deugt. Een uiteenlopend gezelschap, waarin we het wonderbaarlijk goed eens konden worden met elkaar. Op een dag in augustus in de Media Academie hebben we het over negentien kandidaten gehad van wie we tevoren beeld en/of geluid hadden gekregen - dankzij de buitengewoon goede zorgen van Mieke Bloemendal, voor wie dit fonds en deze prijs letterlijk ‘a labour of love’ zijn. Negentien kandidaten, helaas wat weinig uit de regio en helemaal niets van de commerciële omroepen, maar alles bij elkaar wel een verzameling mensen die de moeite van het beoordelen waard waren. In de eerste ronde viel er maar een handjevol meteen af, zoals een typische diskjockey, een presentator van wie we alleen een al te parmantig overpeinzinkje te horen kregen, en een enkeling die slachtoffer werd van het inzenden van een onbruikbaar fragment. Je kunt iemand niet beoordelen op basis van twee korte vragen en een paar lange antwoorden van de geïnterviewde. In de tweede ronde moesten er uiteraard méér sneuvelen. En toen ging vooral de onderlinge vergelijking een rol spelen. De meeste overgeblevenen waren op zijn minst adequate vaklieden, die in goed Nederlands een helder verhaal konden vertellen. De slachtoffers vielen toen niet meer wegens gebrek aan kwaliteit, integendeel, maar alleen omdat ze toch net niet bijzonder genoeg waren om voor deze prijs in aanmerking te komen. De rest van de beraadslagingen zal ik u besparen. Op een gegeven moment hadden we een lijstje van zes kandidaten, die eigenlijk alle zes aan alle voorwaarden voldeden. Kortom: we vonden dat er tussen de kandidaten volop jong/aankomend talent te vinden was. En uit die zes hebben we er vervolgens dus drie gekozen, die er volgens ons weer net iets meer bovenuit staken dan de andere drie. Wie dat zijn, weet u al. Ik geef u, in alfabetische volgorde, een samenvatting van onze overwegingen: BRECHT VAN HULTEN Haalde haar doctoraal Europese studies, studeerde kunstgeschiedenis en Franse taal- en letterkunde, en werkte bij KRO-televisie en VARA-radio. Werkt sinds 2000 als presentator en redacteur bij het Jeugdjournaal, dat al eerder een uitstekende kweekvijver is gebleken. En geen wonder: voor een jeugdig publiek is het des te belangrijker om een nieuwsverhaal helder op de kijkers over te dragen. Brecht van Hulten doet dat voortreffelijk; ze heeft een persoonlijke presentatie die geheel in dienst van de boodschap staat en die zelfs versterkt. Ze durft een onverwachte aanpak te kiezen en ze straalt rust uit, een vanzelfsprekend soort aanwezigheid, die de aandacht afdwingt. IWRIS KELLY Studeerde aan de school voor de journalistiek in Utrecht, werkte als bureauredacteur voor een groot aantal programma’s bij de AVRO, de KRO, de VARA en het toenmalige Joop van den Ende Productions, en begon in 1998 te presenteren - eerst bij Migranten Televisie Amsterdam, sinds 1999 bij AT5 in Amsterdam, en de afgelopen zomer ook bij de KRO voor NL Net. Wij vinden dat aan haar presentatie goed te zien is, dat Iwris Kelly bureauredactionele ervaring heeft - het is overduidelijk dat ze weet waar ze het over heeft, en dat maakt haar geloofwaardig en overtuigend. Ze heeft ook iets heel eigens; er zijn meer dan genoeg anderen die hun teksten veel keuriger uitspreken, maar die zijn dan lang niet zo levendig als Iwris Kelly. THOMAS LOUDON Begon in 1997 als bureauredacteur bij het NOS-Journaal, ging in 1999 naar New York om zich verder in de journalistiek te bekwamen en is sinds vorig voorjaar in Teheran gevestigd als freelance-correspondent voor het NOS-Journaal, Radio 1, de Wereldomroep, Netwerk, Elsevier en Trouw. Loudon heeft reportages gemaakt die, net als bij Philip Bloemendal vroeger, een voorbeeldige eenheid van tekst en beeld laten zien - vlekkeloos geschreven, beeldend gefilmd en vakkundig gemonteerd. Het abstracte concreet gemaakt, dat is de grote kracht van Thomas Loudon. Drie grote talenten, die we alle drie graag hebben genomineerd. Maar één kan er maar de winnaar of de winnares worden van de Philip Bloemendal Prijs. Namens de jury, Henk van Gelder, voorzitter 19.11.2002

Lees meer »